Noodsprong 1

1’49”
Geen greintje vertrouwen meer in de mensheid.
En dan toch op zo’n dakloze afstappen.

Kevin wist niet hoe het is om vertrouwen te hebben in zichzelf en vertrouwen te krijgen van zijn omgeving. Een stabiele gezinssituatie was voor hem ver te zoeken; hij is vroeger misbruikt. Teleurstellingen en trauma’s stapelden zich op in zijn rugzak. In de opvanginstellingen ging het telkens mis. Kevin verdoofde zijn verdriet met drugs en belandde uiteindelijk op straat. Einde oefening. Of niet?

Ik ben manager bij LIMOR Groningen en samen met een collega, hij is begeleider bij LIMOR, lopen we door de stad. We zien Kevin lopen; het hoofd gebogen naar de grond. Contact gaat hij uit de weg. Weer zo’n hulpverlener met leuke praatjes en beloften. Mijn collega gaat op een bankje naast hem zitten. Samen kijken ze naar de grond. Geen praatjes, beloften, of verwachtingen; gewoon luisteren. Langzaam begint Kevin te vertellen. Beetje bij beetje laat hij iets los van zijn verhaal.

Kevin is aan het overleven en heeft een simpele wens: een eigen plek, stabiliteit, rust. Vanuit LIMOR hebben we een huis beschikbaar, maar is het verstandig hem dit huis te gunnen? De man heeft niet voor niets op allerlei opvangplekken gewoond… We besluiten het risico te nemen; vanuit onze ervaring verwachten we dat een eigen huis wel eens het keerpunt kan zijn voor Kevin.

Kevin is overrompeld door het aanbod. Nooit heeft iemand vertrouwen in hem gehad. Het maakt hem gelukkig en bevreesd tegelijkertijd. Bang voor een volgende teleurstelling; niet zo gek natuurlijk. De begeleider geeft de sleutel. “Dit is nu jouw huis. Maak er wat moois van!” Kevin sprokkelt zijn huisraad bij elkaar. De woning is zijn nieuwe drug: geld wordt gelijk besteed aan de inrichting.

Er volgt rust en Kevin komt op adem. Het turbulente straatleven vloeit langzaam uit zijn lijf en de open wonden uit zijn verleden tonen zich. Hij wil ze aanpakken, het is tijd om ze te laten genezen. Traumatherapie volgt; een zware, pijnlijke weg. Tijdens dit mentale gevecht komen al zijn coping-strategieën voorbij. Zijn begeleider is er 24/7 voor hem en geeft hem vertrouwen. De wonden worden littekens.

Ik zit op de bank bij Kevin thuis. Trots zet hij een bakje koffie voor me. Vanuit de keuken vertelt hij zijn plannen om het huis nog mooier te maken. Met betraande ogen vertelt hij me over de ontmoeting met zijn begeleider, over het huis en over het vertrouwen. Het vertrouwen bleek het keerpunt in zijn leven. Kevin gaat met sprongen vooruit en durft weer te dromen.

Joris Stavenga, VGE-manager (vraag-gestuurde eenheid) LIMOR Groningen