Noodsprong 12

1’29”
Je werk doen in de geur van urine, bier
en God mag weten wat nog meer…

Ex-dakloze Gerard, had vanuit Housing First een woning toegewezen gekregen; zijn nieuwe basis voor rust en herstel. Gerard was blij en nodigde een dakloze vriend uit. De vriend was van mening dat hij ook recht had op de woning en weigerde te vertrekken. Gerard vond het moeilijk om deze vriend zelf de deur te wijzen. Daklozen helpen elkaar en zo bewees hij hem een wederdienst, toch?

Door mijn werk als trajectondersteuner Housing First bij LIMOR beland ik regelmatig in situaties die te triest zijn voor woorden. Zoals de situatie van Gerard, die zijn vriend maar niet de deur kan wijzen.
De vriend is harddrugsverslaafd en mijn cliënt is verslaafd aan alcohol, dus je raadt al wat er gebeurt.

De woning vervuilt in no time. Bij een huisbezoek tref ik een smerige bende aan. Het vieze matras, waarop de vriend ’s nachts op straat op sliep, ligt in de woonkamer. De stank is ondraaglijk, de geur van urine en alcohol vult de woning volledig. Rondom het matras liggen tientallen lege bierblikken.

Tijd om in te grijpen, want het is me duidelijk dat Gerard nog niet sterk genoeg is dit zelf aan te gaan. Daarom help ik de vriend op weg naar een voorziening van het Leger des Heils. En ik doe meer: ik help de man verhuizen, want alles wat hij bezit, had hij inmiddels gedumpt in het huis van mijn cliënt. Tijdens de verhuizing krijg ik hulp uit onverwachte hoek. Rob Speksnijder, directeur Zorg van LIMOR, loopt toevallig een dagje mee bij Housing First en is niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken.

Natuurlijk kun je zeggen: “Jij moet je tijd aan je cliënt besteden; die vriend zoekt het zelf maar uit.” Ik zie dit anders: ik doe wat nodig is om woonproblemen van mijn cliënt af te wenden. LIMOR geeft me die ruimte. Dat ik hierbij onze directeur Zorg nog aan het werk heb gezet, bewijst dat nog eens. Mooi toch!

Peter Leurink, trajectondersteuner Housing First LIMOR Zuid-Holland