Noodsprong 5

1’24”
Veel doen en toch niets bereiken?
Draai het dan eens om…

Robbie is een cliënt van LIMOR. Hij zat al een tijdje in een beschermde woonvorm en de tijd leek rijp voor hem om zelfstandig te gaan wonen. Dat klonk prachtig en is het op zich ook. Maar: geen mens is gelijk en voor Robbie leek de stap om op zichzelf te gaan wonen aanvankelijk heel anders uit te pakken dan gedacht…

Als trajectondersteuner van Robbie zie ik dat het in zijn nieuwe woning steeds slechter met hem gaat. Doordat er een ambulante indicatie is en deze ook volledig moet worden verantwoord, voelen mijn collega en ik een behoorlijke druk op de ketel. Er moeten plannen komen, Robbie heeft te werken aan doelen en hij moet ze halen ook! Robbie moet opeens heel veel, maar… Robbie doet helemaal niets! Achteraf niet zo raar, zo blijkt later…

Ondertussen gaat Robbie lichamelijk en geestelijk steeds verder achteruit. Op een gegeven moment besluiten mijn collega en ik om te ‘stoppen’ met hulpverlenen. Dat wil zeggen: stoppen met het werken aan doelen. Onze hulpverlening laten we aansluiten bij zijn situatie. En die situatie vraagt eigenlijk eerst maar één ding: er gewoon voor hem te ‘zijn’.

Het ‘stoppen’ blijkt een creatieve noodsprong met een fantastisch resultaat. Voor mij de meest onnatuurlijke, maar ook de beste beslissing in het hele traject. Want Robbie voelde de druk natuurlijk ook haarfijn aan en blokkeerde volledig, doordat hij in zijn nieuwe woning het gevoel had overal aan te moeten voldoen. Dus opeens ‘moet’ Robbie niet meer maar ‘mag’ hij… in zijn eigen tempo. En dat werkt.

Inmiddels zijn we verder in het traject. Robbie heeft zelf dingen geregeld die ertoe hebben geleid dat het met zijn gezondheid weer beter gaat en ook dat hij weer baas over zijn eigen centen is geworden. Afgelopen Kerst heeft hij zelfs voor het eerst sinds 20 jaar weer een kerstboom in zijn huis genomen.

Jort de Haan, trajectondersteuner beschermd wonen LIMOR Friesland