Noodsprong 7

1’44”
Van slapen in een hondenhok naar een eigen woning.
Piece of cake…?

Ellen had een verleden waar je niet vrolijk van wordt. Het leven had haar tot nu toe alleen een kant laten zien van afwijzing en eenzaamheid. Ooit was een hondenhok haar slaapadres en nu woonde ze op straat. Een plek vol onzekerheid en zonder bescherming en elke keer opnieuw die pikdonkere nachten alleen.

Vanuit LIMOR begeleid ik Ellen. Ik hoop haar vandaag ergens tegen het lijf te lopen, maar verwacht het eigenlijk niet. Toch koop ik bij de supermarkt snel een zak broodjes, twee mandarijnen en een pakje drinkyoghurt; aardbeiensmaak is haar favoriet, weet ik. Bij de uitgang valt mijn oog op een leeg doosje waar alles in past. Mocht ik Ellen treffen dan kan ze het makkelijk meenemen.

Dan zie ik verderop Ellen lopen. Met sjokkende bewegingen loopt ze richting het station. Haar jas afgezakt over haar schouders. Naast haar hobbelt haar altijd trouwe, volgzame hond. In het stationsrestaurant drinken we koffie. Voor Ellen bestel ik er twee croissantjes bij. Zorgvuldig vouwt ze eentje in haar servet, de andere eet ze op.
Ik zeg haar dat ik een woning voor haar heb, maar Ellen reageert amper. Deze trieste blik ken ik. Ruzie met haar vriend, geen geld voor een joint en moe van het niet kunnen slapen. Haar mooie blauwe ogen vertellen mij elke keer dat achter die verwarde vette blonde haren een sterke vrouw schuilt. Ik vraag me af wie haar ooit heeft gemist en waar een bed onbeslapen bleef.

Ik vertel haar nog een keer van de woning en dat ik een plan heb bedacht om het huis voor haar bewoonbaar te maken. Voor Ellen is het verschil van leven op straat naar een eigen huis enorm. Het is niet te bevatten; niet te overzien. Maar we komen er wel, weet ik. Wat ik niet kan bedenken, is hoe ik van haar huis een thuis kan maken…

We zijn nu twee jaar verder. Het is lekker warm in Ellens huis; ze heeft van haar huis echt een thuis gemaakt. Vol trots vertelt ze dat ze bij de kringloop een oventje heeft gescoord. We drinken koffie en naast mijn kopje ligt een door Ellen zelfgebakken cake. Ze heeft het keurig voor me in een servetje gevouwen. “Voor vanavond, als je thuis bent”, zegt ze. De hond slaakt een diepe zucht en draait zich nog eens om in z’n mand.

Jeanet Regnerus, trajectondersteuner ambulant LIMOR Friesland